Ndjesia ,e cila gradualisht po shndërrohet në një bindje është se, me Allegrin në krye, Milani do të kishte humbur edhe një vit tjetër, edhe ndërkohë që luante në Ligën e Kampionëve. Do të jem i sinqertë,kjo bindje më ka ndjekur prej disa muajsh, dhe sa më shumë javë kalojnë, sa më shumë ndeshje luajmë, aq më shumë forcohet, bëhet më e qëndrueshme dhe më e sigurt. Milani i ka për t'i falënderuar Cagliarit për atë natë në maj në San Siro. Është paradoksale, nëse bazohemi te reagimi juaj i parë instiktiv,çfarë do të thotë, Milani pret Ferencvárosin sot në një të enjte të ftohtë në Europa League në vend të PSG-së, Barcelonës apo Manchester City-t në njërën prej atyre netëve magjike të Champions League dhe a është kjo vërtet më mirë? Epo, duke marrë parasysh atë që po bën Massimiliano Allegri në Napoli, ndoshta po. Por le ta marrim hap pas hapi. Së pari, argumenti. ALLEGRI ËSHTË I TËRBUAR Ndeshjet në të cilat Allegri ka qenë i përfshirë nga 15 marsi 2026 – dita e ndeshjes Lazio-Milan (1–0) – deri më 4 nëntor 2026 – data e ndeshjes Porto-Napoli (4–1) ndërsa ka drejtuar së pari Milanin e më pas Napolin, kanë sjellë rezultate të tmerrshme për të dyja skuadrat dhe tension të vazhdueshëm në dhomat e zhveshjes dhe brenda klubit në përgjithësi. Në këtë seri prej 20 ndeshjesh me Milanin dhe Napolin, vështirësitë e thella dhe të zgjatura të Allegrit janë të dukshme, me një bilanc thellësisht negativ me 11 humbje krahasuar me vetëm 6 fitore dhe 3 barazime në 20 ndeshje: më shumë se gjysma e ndeshjeve të luajtura përfunduan me humbje. Për më tepër, pësoja e 31 golave në 20 ndeshje është një shifër astronomike për skuadrat që historikisht janë drejtuar nga një trajner pragmatik dhe me orientim mbrojtës, si Allegri, i lindur në Livorno. Në thelb, që nga ai derbi i fituar falë golit surreal të Estupinánit, mandati i Allegrit nuk ka sjellë gjë tjetër veç katastrofave. DHE MILAN THOTË FALËNDERIM Ndjenja , e cila gradualisht po shndërrohet në një bindje është se, megjithëse Milani me siguri do të kishte festuar rikthimin në Ligën e Kampionëve me Allegrin, afatgjatë do të kishin humbur një tjetër vit në një stil futbolli dhe një mënyrë drejtimi të klubit që nuk duket më e zbatueshme. Më 25 maj, gjithçka u shemb, duke filluar me drejtuesit e lartë të menaxhimit dhe departamentit sportiv, duke detyruar Milanin të nisë një revolucion tjetër. I cili, sipas përkufizimit, kërkon më shumë ose më pak kohë. Por ndoshta kështu është më mirë. Pa Giorgio Furlani si drejtor ekzekutiv, klubi do t'i besojë një Drejtori të Futbollit kompetent dhe me përvojë. Me Ruben Amorim në krye të ekipit, mund të presim të shohim një stil loje të qëndrueshëm dhe modern që sjell rezultate si në kampionat, ashtu edhe në Europë. Sigurisht, do të duhet kohë, por më pak se sa do të ishte humbur nëse Cagliari nuk do të kishte shkruar histori atë mbrëmje në San Siro.