Rastet e Ismaïla Sarr dhe Lamine Camara duhet të na bëjnë të gjithëve të reflektojmë. Duhet të dalim nga kjo logjikë ku lojtari afrikan herë pas here jep përshtypjen se është thjesht një mall, e blen, i vendos çmimin, negocion të ardhmen e tij dhe, shumë shpesh, vullneti yt duket se shkon në plan të dytë. Lojtarët tanë afrikanë meritojnë respekt. Respektin për punën e tyre. Respektin për karrierën e tyre. Respektimin e ambicieve të tyre. Respektin për zërat e tyre. Një transferim nuk duhet të jetë thjesht çështje e dy klubeve dhe numrave. Pas çdo kontrate, fshihet një njeri, një karrierë, ëndrra dhe zgjedhje jetësore. Fakti që klubet herë pas here mund të kenë fjalën e fundit është një realitet i futbollit profesionist. Por mbetet një pyetje: e çfarë me karrierën dhe vullnetin e lojtarit? Lojtari duhet të jetë në gjendje të dëgjohet dhe të respektohet në vendimet që përcaktojnë të ardhmen e tij. Të mos harrojmë kurrë atë që është e rëndësishme, pas çdo suksesi, janë lojtarët ata që shkruajnë historinë të parët.