Stefano Agresti tha këtë në numrin e sotëm të *La Gazzetta dello Sport* për barazimet e djeshme të Milanit dhe Juventusit kundër Sassuolos dhe Cagliarit, përkatësisht: Juve dhe Milan nuk janë gati të jenë aty lart. Para ndërprerjes ndërkombëtare patën një rilindje të shkurtër, secili siguroi një fitore që u lejoi të kalonin ndërprerjen më të gjatë ndonjëherë me lehtësi relative, por kufizimet e tyre (taktike) u rikthyen sapo rifilloi kampionati, ashtu si disa vendime (të trajnerëve) dukeshin përsëri të diskutueshme. Ta themi ndryshe,nëse Zhegrova është mesfushori sulmues në formë e Juventusit, pse ai nuk starton, dhe pse duhet të presim deri në pjesën e dytë për ta parë të driblojë, të krijojë raste dhe të gjuajë drejt portës? Dhe më tej, nëse Cisse ishte një nga lojtarët më mbresëlënës te U-21, dhe tashmë ka qenë vendimtar për Rossonerit, si mund të hyjë vetëm në minutën e 78-të? Spalletti dhe Amorim duket se po ndjekin të njëjtën rrugë, një rrugë që me rrallë është e suksesshme. Këtë herë, e vetmja gjë që i ndante ishin sulmuesit e tyre qendrorë, të shumëpërfolur: Juventus (i cili dukej më i gjallë se Milani) përfitoi më në fund nga goli i Kolo Muani-t, ndërsa Gonçalo Ramos nuk ka mundur të përsërisë në kampionat formën pozitive që e shtyn përpara në Portugali. Por rezultati në fund të fundit është i njëjti, një me një. Kështu, diferenca me kryesuesit zgjerohet sërish, dhe Cagliari e Sassuolo shijojnë një tjetër ditë gëzimi të merituar.