Zvonimir Boban, ish-futbollist dhe ish-drejtor i Milanit, u intervistua nga Rai Radio 1 gjatë programit të prezantuar nga Filippo Corsini dhe Guido Ardone. Pse kombëtarja italiane po kalon një periudhë kaq të vështirë? Është një histori e gjatë dhe mendoj se të gjithë e kemi kuptuar deri diku. Është një çështje e mënyrës se si punojmë në akademitë e të rinjve, si zhvillohet talenti dhe çfarë metodash përdorin klubet për t'u siguruar që talenti italian i cili ekziston,është e pamundur që të mos ketë të kultivohet. Po kultivohet në mënyrën e gabuar, sepse në Itali, që nga brezi i Tottit dhe Pirlos, nuk ka pasur asnjë lojtar tjetër me të vërtetë të jashtëzakonshëm. Të hyhet shumë në detaje për këtë do të merrte orë të tëra, por thelbi është ky: iPad-et, trajnerët që gjithmonë mendojnë për ekipin si tërësi dhe për rezultatin, kurrë për zhvillimin e vërtetë individual apo rolet e lojtarëve individualë. Në fund të fundit, sepse ata gjithmonë kanë frikë nga rezultati dhe nga shkarkimi nga zyrtarët e klubit që ndoshta dinë pak për futbollin, ata zgjedhin sigurinë e formacionit 3-5-2, të cilin e kemi parë të dominojë në vitet e fundit. Është një sistem që, megjithëse ndoshta zbatohet mirë nga një ose dy ekipe në botë si Interi, përndryshe nuk ka fituar asgjë në tridhjetë vitet e fundit. 92 për qind e kampionateve dhe turneve të mëdhenj Kupës së Botës, Kampionatit Evropian, Copa América dhe pesë ligave të mëdha janë fituar me formacione me katër lojtarë në mbrojtje dhe dy në krahë. Nuk është çështje opinioni personal apo asaj që mendoj unë: këto janë fakte. A të habiti Kayode? Më habit pse nuk u thirr më herët, duke pasur parasysh që ai ka bërë tashmë 50 paraqitje në Premier League. Jo se ai do të kishte ndryshuar gjithçka, por ai është një lojtar i shkëlqyer,shumë i vëmendshëm, i shpejtë dhe me pozicionim të mirë. Në aspektin mbrojtës, ai është vërtet i fortë dhe lexon mirë lojën. E pashë kundër Francës, e njihja tashmë nga disa ndeshje të Premier League që kisha parë, por ai luan në këtë nivel me një lehtësi dhe qetësi të jashtëzakonshme, që burojnë nga një besim i madh në aftësitë e tij. Po, në këtë nivel më befasoi. Kundër Francës zhvilloi një paraqitje të jashtëzakonshme,në situata një me një, askush nuk e kaloi, gjë që është thuajse e pamundur. Pra, bravo atij. Cili është marrëdhënia midis UEFA-s dhe FIFA-s? Pamë disa gjëra mjaft kurioze gjatë Kupës së Botës, por në fund, futbolli gjithmonë fiton. Votimi është mjaft i kontrolluar dhe askush nuk do të shkojë në luftë me askënd tjetër. Pavarësisht disa gabimeve të cilat i kam kritikuar tashmë dhe nuk dua t'i përsëris në lidhje me Infantinon nuk duhet të anashkalojmë të mirat që Gianni ka bërë për FIFA-n. Besoj se gjërat do të qetësohen dhe ai do të votohet, nuk mendoj se do të përballet me një opozitë të fortë, duke qenë se ai tashmë ka fituar përsëri Azinë, Amerika e Jugut ka qenë gjithmonë besnike ndaj tij, dhe Europa nuk është aq e bashkuar sa mendojnë njerëzit. Afrika është gjithmonë pas tij, kështu që nuk mendoj se do të ketë ndonjë problem për t'u rizgjedhur. Konflikti UEFA–FIFA do të jetë gjithmonë aty, me UEFA-n që dëshiron të provojë se është më e rëndësishme. Janë dy organizata të mëdha, por FIFA është ajo që qeveris. Loja e futbollit, megjithatë, nuk humbet kurrë, kemi një Kampionat Europian me 24 ekipe nga 55 vende dhe një Kupë të Botës çdo katër vjet me 48 ekipe nga 211 vende të anëtarësuara. Nuk e shoh si tragjedi. Dhe edhe sikur të kalonim në 64 ekipe gjë që nuk mendoj se do të ndodhë numri i ndeshjeve nuk do të ndryshonte. Kur mendojmë për Kupën e Botës, na kujtohen gjysmëfinalet, finalet ose ndeshje të jashtëzakonshme. Dhënia e mundësisë vendeve më të vogla për të marrë pjesë në një turne kaq të madh një herë në katër vjet mbështet zhvillimin e futbollit, i cili është i përfshirë në vetë nenin e dytë të Statuteve të FIFA-s. Nëse elitizmi mbizotëron, atëherë le të luajmë vetëm mes katër prej nesh: Italia, Brazili, Argjentina… Kampionati Europian u luajt me tetë ekipe deri në '82 ose '86: Nuk e shoh problemin që të marrin pjesë më shumë vende. Madje, më pëlqen të shoh kombë­time të reja që zhvillohen dhe konkurrojnë në një turne kaq të jashtëzakonshëm. Përveç incidenteve të pafat, si anulimi i kartonëve të kuq dhe disa mesazhe anti-futboll, ky Kampionat Botëror nuk ka qenë një katastrofë nga pikëpamja sportive. A po i përmbush Milani pritshmëritë tuaja, apo është i destinuar për një sezon që nuk do t'i rikthejë në Ligën e Kampionëve? Nuk e kuptoj se çfarë mund të kem thënë që të ishte kaq e veçantë për Milanin në Festivalin e Trentos. Thashë se Milani duhet të synojë të fitojë, megjithatë lexova për 'helmën e Bobanit'. Nuk e kuptoj se sa shumë ka ndryshuar ideja se çfarë duhet të jetë Milani dhe tifozët e tij: ne nuk mund të jemi mediokër. Nëse pranojmë se ambicia përfundimtare është thjesht të kualifikohemi për Ligën e Kampionëve çdo vit, atëherë nuk kam kuptuar asgjë nga ajo që më mësoi Italia dhe nga ajo që më përcolli babai im ndërsa shikonim Riveran dhe shpresonim që një ditë të mund të përsërisja atë që ai bëri si futbollist. Për tani, Milani po mbahet, edhe pse loja e tyre nuk premton shumë. Kjo formacion 3-5-2, që kthehet në 5-2-3 ose 3-4-3, në fund bëhet një mbrojtje me pesë lojtarë, me mbrojtësit anësorë që punojnë pa pushim, është paksa e paarsyeshme. Nëse Amorim arrin, me frymën pozitive që ka sjellë, të shkojë deri në fund në Europa League pavarësisht se ka një skuadër pa thellësi, të gjithë do të jemi të lumtur. Dyshoj për këtë, ashtu si edhe shumica e komunitetit të futbollit në Itali që analizojnë situatën me më shumë thellësi dhe njohuri. A do të duhej një futbollist i madh për të udhëhequr FIGC-në? Do të ishte e shkëlqyer sikur të kishte një ish-futbollist me aftësi menaxheriale, politike dhe institucionale për të udhëhequr një organizatë të tillë. Kjo do të ishte ideale, sepse dikush që kupton futbollin mund të ofrojë mbështetje praktike trajnerit dhe gjithë komunitetit futbollistik. Kjo nuk ndodh gjithmonë, sepse ndërkohë që ne luajmë, të tjerët ndjekin një rrugë tjetër në jetë dhe fitojnë aftësitë e nevojshme për të marrë role udhëheqëse. Por jam dakord për këtë, do të ishte zgjidhja më e mirë. A po e bind Amorim Bobanin? Është ende herët. Siç thashë, nuk jam tifoz i mbrojtjes me tre lojtarë,vrapimet bëhen të gjata dhe të lodhshme, hapësirat zgjaten dhe bëhet e vështirë të ruash lojën kombinative për të gjithë 90 minutat. Duhet të kesh aftësi të mëdha në kryerjen e zëvendësimeve për të ruajtur cilësinë e mesfushorëve sulmues, mbrojtësve anësorë dhe në mesfushë. Gjërat shkuan më mirë kundër Lecces sesa në ndeshjet ku Milani ka pranuar shumë gola, por ne jemi vetëm në fillim të procesit. Edhe pse çdo ndeshje duket sikur sjell me vete vite debati duke pasur parasysh botën në të cilën jetojmë, ku flitet dhe shkruhet kaq shumë ne duhet t'i japim kohë. Ai duhet të na bindë të gjithëve me rezultate, dhe është krejtësisht normale që ai ka nevojë për qëndrueshmëri dhe kohë për të punuar. Si e vlerësoni Sushiçin te Interi? A po kënaqeni ta shikoni? Ai është një lojtar i plotë, jashtëzakonisht i mirë, me shumë klas, guxim dhe talent për të shënuar gola. Megjithatë, është e qartë që ai nuk ndihet rehat ose nuk po përdoret siç e meriton. Këtë e sheh çdokush. Ky është mendimi im; të tjerët mund të bëjnë atë që mendojnë se është më e mira për Interin. Nëse gjërat vazhdojnë kështu, nuk e di sa ka kuptim që Sushi të qëndrojë te Interi, sepse e konsideroj atë një nga mesfushorët qendrorë më të mirë në botë. Kush do ta fitojë Scudetton? Përveç Interit, do të thoja Roma, duke marrë parasysh atë që po tregojnë në momentin e duhur, ndërsa shpresoj që të tjerët të mbajnë ritmin për ta bërë garën interesante.