Alessandro Bocci, editorialist i Corriere della Sera, u shpreh kështu duke komentuar barazimin e djeshëm mes Juventusit dhe Milanit: Cristian Chivu, trajneri i Interit, kampion në fuqi së bashku me Romën, ishte i papërshtatshëm, por tha një të vërtetë të pakundërshtueshme: Juventus-Milan nuk është një përballje për titullin kampion. Jo tani, të paktën. Në tre vitet e fundit, në të cilat zikalterët kanë fituar kampionatin dy herë, rivalët historikë të mëdhenj të veriut kanë humbur më shumë se 100 pikë gjithsej nga kundërshtarët: 52 bardhezinjtë, 54 Djalli. Kjo për të thënë se të rikuperosh gjithçka me një goditje nuk është e lehtë. Dallimi midis sfidës elektrizuese të San Siros dhe asaj mediokre të Stadiumit është turp për intensitetin, voluminin e lojës dhe ritmin. Në Torino, Milani mashtron veten duke luajtur "italiançe", por barazimi i Juvës, i ardhur në shtesë, është mëse i merituar. Amorim, pas një ore vuajtjeje, vendos të ndryshojë tre lojtarë njëkohësisht. Dy prej tyre do të jenë vendimtare: Chukwueze jep harkimin dhe Cisse, me golin e tij të dytë radhazi larg San Siros, vendos ndeshjen. Mancini, merre shënim. Cisse luan me natyrshmëri dhe, pavarësisht moshës së tij 19-vjeçare, me qetësinë e një veterani. Por Milani është shumë i pakët. Vetëm mbrojtje dhe ndonjë kundërsulm i zbehtë. Para dhe pas golit, nuk i afrohet kurrë portës së Vicarios. Juve, edhe pse pa magjepsur, është superiore, më manovruese dhe më e guximshme, e vë në provë Maignan dy herë në pjesën e parë me Conceicao dhe godet një shtyllë në vazhdim me të njëjtin portugez, por edhe këtë herë përballet me papërfillshmërinë e sulmuesit të saj qendror, të panevojshmit Kolo Muani. Shpresa e Spalletti është që Woltemade, i futur në fund, të mund të integrohet shpejt në mekanizmat e skuadrës dhe t'u japë një zgjidhje bardhezinjve të zbehtë. Ndërkohë, Luciano ia del me Gatti si qendërsulmues, një lëvizje e dëshpërimit, e shpërblyer nga goli që shmang turpin, edhe pse nuk ndryshon thelbin e gjërave. Pas vetëm tre javësh nuk është koha për të nxituar me gjykime përfundimtare, por ndjesia është se Roma e etur e Gasperinit dhe Como shkëlqyeshëm i Fabregasit janë përpara sfidantëve të zbehtë të Torinos. Nëse në San Siro pamë një ndeshje për Champions, ajo në Stadium është në traditën perfekte italiane të kohëve të fundit. E ngadaltë dhe mediokre