E nëse avantazhi i vërtetë i Milanit ishte aftësia për të ndryshuar pamjen pa ndryshuar formacionin? Me 3-4-2-1, Amorim mund të ndërtojë një zinxhir sulmues krejtësisht të ndryshëm: ⚡ Chukwueze → gjerësi, 1vs1, akselerim 🎯 Hutchinson → gjysmëhapësirë, mbajtje topi, gjuajtje me këmbën e majtë 🔥 Ramos → lëvizje, thellësi, sulm në zonë Dynamika mund të bëhet: Chukwueze në gjerësi → Hutchinson brenda → Ramos në thellësi. Ose Ramos zbret poshtë, qendërmbrojtësi e ndjek, dhe Hutchinson/Chukwueze sulmojnë hapësirën e liruar. Pika është pikërisht kjo: të tre nuk zënë të njëjtën hapësirë. Chukwueze mund të jetë lojtari që shtrinë mbrojtjen. Hutchinson ai që e çon në ekuilibër të trazuar. Ramos ai që e ndëshkon. Dhe Chukwueze është identifikuar tashmë nga Amorim si një lojtar i dobishëm pikërisht për duel 1v1 dhe vertikalitetin, madje edhe me mundësinë e përdorimit të tij si mbrojtës anësor. Por ka një kusht: ekuilibri. Tre lojtarë të tillë sulmues mund ta bëjnë Milanin shkatërrues me topin, por të pambrojtur kur e humbin atë. Prandaj, dy mesfushorët mbrojtës dhe mbrojtësi anësor duhet të kompensojnë vazhdimisht. Dhe këtu duhet të bëjë ndryshimin Amorim. Jo thjesht të zgjedhë 11-shen më të mirë. Ai duhet t'i gjejë 11-shen më të mirë së bashku. Chukwueze + Hutchinson + Ramos mund të jetë një nga formacionet sulmuese më agresive të Milanit. Njëri hap. Tjetri krijon. Tjetri finalizon.