Derbi i parë i Diegos,një valle nën syrin vigjilent të Ricardo Kakà-s, e përmbyllur me dy asistime dhe një gol që tashmë është ikonik. Ne jemi flakë në qiell, shkëlqime në errësirë. Vallëzo, vallëzo morena, nën këtë hënë të plotë. Kështu këndoi Zucchero Fornaciari, një tifoz i madh i Milanit, në vitin 2001 në 'Baila (Sexy Thing)', një nga këngët e tij më të famshme. Por tani, imagjinojmë, tifozët e Milanit do të këndojnë në të njëjtën mënyrë që nga mbrëmja e kaluar (dhe më tej), duke përshtatur tekstin për idhullin e ri të Rossonerëve: Baila, baila Moreira, në këtë San Siro të mbushur". Debutimi i Diego Moreira përforcimit veror të Milanit në një derbi të Milanit ishte elektrizues dhe i përsosur,dy asistime, një gol, një përshëndetje nga Kakà dhe duartrokitje në këmbë nga San Siro. MILAN: MOREIRA ËSHTË NJË RREZE DRITË NË ERËSIRË Ndoshta është euforia e fitores në një derbi i katërti me radhë ose ndoshta është thjesht një nga ato rastësitë që sjell historia, por kënga e Zuccheros duket vërtet e krijuar posaçërisht për Diegon. Dje, futbollisti belg fjalë për fjalë ndezi 'zjarre në qiell' dhe ofroi 'shkëlqime drite në errësirë'. Ajo errësirë në të cilën Milani ishte zhytur sërish të mërkurën pas humbjes ndaj Bolognës. Diego, së bashku me Rabiot dhe Gilën të tre të munguar kundër Palladinos u rikthyen në fushë me dëshirën për t'i dalë botës përballë dhe për të ndezur vërtet zjarre në qiell. Duke vepruar kështu, ata tërhoqën me vete gjithë ekipin,nga Pulisic te Modric, përmes Maignan, Pavlovic dhe De Winter. Absolutisht të gjithë. Por performanca e Diego Moreira meriton një përmendje të veçantë. Ai nisi si i marrë, një asistim perfekt për Pulisic pasi la Carlos Auguston të hutuar pas vetëm katër minutash. Pas 10 minutash, një tjetër vrapim që vuri sërish mbrojtësin e Nerazzurrit nën presion,një goditje këndi e fituar, turma e çmendur, dhe një asist i zgjuar i dytë për Rabiot-in për të shfrytëzuar një aksion të stërvitur në stërvitje dhe për të dyfishuar avantazhin e Rossonerëve. Ai vrapoi pa pushim për 89 minuta para se të zëvendësohej. Nëse kjo nuk është të ndezësh botën… MILANI, SHKËLQEN MOREIRA NË SYTË KËQIJ TË KAKÀ Dje nuk ishte një natë me hënë të plotë, siç sugjeron teksti i këngës së Zuccheros, por San Siro ishte mbushur plot po aq spektakolar si gjithmonë kur luhet derbi. Mbështetësit e Rossonerit e përkrahën me entuziazëm çdo fazë të ndeshjes, duke i përputhur vrullin konkurrues të skuadrës. Edhe këtu, Diego Moreira dukej se po e shijonte plotësisht. Për më tepër, belgiani kishte motivim shtesë: të luante nën syrin vigjilent të Ricardo Kakà-s, legjendës së Milanit, të cilit i mban në shpinë numrin e rëndësishëm 22. Ai nuk zhgënjeu. Nuk ka nevojë për krahasime absurde, ata janë dy lojtarë të ndryshëm nga dy epoka të ndryshme. Ajo që ka rëndësi është se Moreira u provua vendimtar dhe i argëtoi njërit prej idhujve të tij, Kakà, i cili u emocionua deri në lot si një fëmijë para ndeshjes kur u pranua në Sallën e Famës së klubit. Ndeshja e djeshme është një pikënisje,që nga dje e tutje, Milani duhet të vazhdojë të kërcejë, me bindjen se, ashtu si Moreira, ata mund të jenë një flakë në qiell dhe një shkëlqim rrufeje në errësirë.