Edhe dje në Olimpico, Milani bëri diferencën me zëvendësimet që rregulluan një formacion fillestar që nuk u shpreh në mënyrën më të mirë MILAN, TENDENCA E FILLIMIT TË SEZONIT Ekziston me të vërtetë një fill i kuq që përshkon këto katër javë të para me Ruben Amorim në krye. Dhe përpiqemi ta marrim këtë fill nga ana e tij pozitive,Milani ka kthyer të gjitha ndeshjet e tij me zëvendësimet. Të kthehemi pas. Në javën e parë në Torino, kuqezinjtë luajnë një orë të mirë, por pa shqetësuar vërtet mbrojtjen granata. Të gjitha ndryshojnë kur Amorim fut Rabiot dhe Modrić,veçanërisht francezi rezulton vendimtar me një gol dhe një asist. Nuk ndryshon skenari një javë më vonë me Venezia, në këtë rast qasja e kuq e zi është padyshim më e mirë, por goli nuk vjen dhe në pjesën e mesme të ndeshjes rritet formacioni i Stroppës. Në pjesën e dytë ndryshon treguartja dhe hyjnë Saelemaekers e Rabiot, belgiani e ndryshon ndeshjen dhe jep një asist të përsosur për Ramos, si dhe asistin për Jasharin, që më pas shkaktoi autogolin për 2-0. Kundër Juvës, faza ofanzive e kuqezinjve mungon për të gjithë ndeshjen, goditjen e vetme e jep Cisse me golin e tij të bukur, i asistuar ndër të tjera nga Chukwueze, i cili edhe ai ishte futur gjatë ndeshjes. Më në fund dje, shembulli më i qartë i të gjithave, me një formacion fillestar të gabuar dhe tre zëvendësime që shpëtojnë situatën: dopietë e Moreira , asistimi i Pulisic dhe paraqitja gjigante e Musah. GJYSMA E MBUSHUR E GOTËS Duhet thënë se, veçanërisht në dy ndeshjet e para, zgjedhjet e Amorimit ishin thuajse të detyruara dhe, për më tepër, me përgatitjet që sapo kishin përfunduar dhe merkatoja ende e hapur, është e kuptueshme që formacioni titullar të mos jetë gjithmonë 100%. Për më tepër, veçanërisht kundër Venezia, gjysma e parë e kuqezinjve ishte e mirë, e cila u shkatërrua nga gabimet e Ramosit para portës. Zgjedhjet e diskutueshme ishin shumë më të dukshme kundër Juventus dhe sidomos Lazio. Megjithatë, është e nevojshme të shohim gotën gjysmë të mbushur, veçanërisht duke marrë parasysh që jemi në fillim të një cikli të ri dhe Amorim ka të drejtë të ketë kohë për të gabuar (edhe pse nuk duhet tepruar). Aspekti pozitiv është pa dyshim që, së pari, Amorim tregon aftësi në lexim të situatave gjatë ndeshjes, një cilësi që nuk është e garantuar. Së dyti, fakti që shumë lojtarë kanë hyrë me këtë guxim të madh në katër ndeshjet e para, duke arritur të përcaktojnë rezultatin, tregon një skuadër të kompaktë dhe që i ndjek udhëzimet e trajnerit. Dy elementë që nuk duhet të nënvlerësohen dhe që tashmë mund të kategorizohen ndër fitore të trajnerit portugez.