Milan nisi me vështirësi, menjëherë i mbingarkuar nga ritmi dhe intensiteti i Bournemouth-it, i cili sulmoi dhe u shpërblye menjëherë me penallti për një faull dore të qartë dhe krejtësisht të panevojshëm nga De Winter brenda zonës. Pas 7 minutash, Kluivert tashmë e kishte kaluar në avantazh skuadrën angleze. Rossonerët (italianë), të demotivuar dhe të kapur në befasi, nuk arrijnë të dalin nga gjysma e tyre e fushës dhe të ndërtojnë lojë. Moreira përpiqet t'i japë jetë lojës në krahun e djathtë, Loftus-Cheek është si fantazmë si zakonisht, dhe Cisse është i izoluar. Hutchinson e bën gjithçka rrëmujë,ekipit i mungon qëndresa dhe qartësia që nga fillimi. Musah dhe Jashari vuajnë në mes. Skuadra angleze lëviz mirë topin dhe rrit ritmin,duket më e qetë kundër një kundërshtari të çorganizuar dhe të ngadaltë. Shumë topa të humbur, shumë gabime, asnjë kreativitet. Në minutën e 28-të erdhi përjashtimi befasues i Maignan për shuplakë në fytyrën e një kundërshtari gjatë një këndi. Një karton i kuq dhe një penallti 2–0. Ndeshja bëhet njëanshme. Ndeshja tashmë duket e mbaruar. Moreira në të djathtë, Camarda në stol, Cisse jashtë pozicionit, Estupinian dhe Loftus-Cheek në formacionin startues,Amorim nuk është i interesuar për Ligën e Evropës, por as nuk duket i interesuar për ndonjë qëndrueshmëri në strategjinë e tij. Në pjesën e dytë, një paraqitje e respektueshme deri te goditja e lirë që e bëri rezultatin 3–0. Nuk kam parë kurrë në jetën time një ndeshje të humbur në këtë mënyrë në një stadium me kapacitet 13,000 vende. Është pasqyrim i një skuadre të papërshtatshme, një trajneri të hutuar dhe një klubi të papërshtatshëm. Të gjitha këto u përkeqësuan nga një sërë gabimesh individuale, madje edhe nga ata prej të cilëve prisje më shumë. Një natë dëshpëruese në Bournemouth, me të vërtetë shumë dëshpëruese.