Luca Serafin komentoi fitoren 2-0 të Milanit në Udine: Tre pikë thelbësore nga një ndeshje që nuk ishte aq e thjeshtë sa mund ta sugjeronte rezultati përfundimtar, sepse Milani pati edhe disa raste të tjera për të zgjeruar avantazhin 2-0, i cili erdhi falë dy momentesh me të vërtetë magjike. I pari erdhi menjëherë në fillim të ndeshjes, me një goditje të lirë surprizë nga Modric nga mesi i fushës që gjeti Pulisic-in në mënyrë të përsosur: një kontroll në klasë botërore dhe një përfundim me shpejtësi rrufeje në shtyllën e afërt. Milan më pas vazhdoi të ndërtonte lojë efektive, duke luajtur një ndeshje shumë të kujdesshme dhe të matur, duke mbrojtur shkëlqyeshëm brenda zonës dhe duke i lejuar Udineses vetëm gjuajtje nga jashtë saj, përveç një mundësie të vonë për Davis që u prit mirë nga Maignan. Natyrisht, turma në stadiumin Friuli brohoriti kundër Maignan për të gjithë nëntëdhjetë minutat,historia na mëson mësime, por fatkeqësisht njerëzit nuk mësojnë kurrë. Milani, që doli në fushë me shumë mungesa kundër një skuadre që vinte pas pesë humbjesh radhazi, tregoi një qëndrim të jashtëzakonshëm,fokus, përkushtim dhe precizion teknik të shkëlqyer. Trajneri Amorim zbriti me një formacion të paprecedentë, duke vendosur një dyshe organizatorësh lojën me Jasharin dhe Modriçin, me Hutchinson dhe Bartesaghi si mbrojtës anësorë, ndërsa Pavlloviçin e zhvendosi në rolin e qendërmbrojtësit. Diawara dhe, mbi të gjitha, Bartesaghi dhanë një performancë të jashtëzakonshme. Bartesaghi ishte një fenomen i vërtetë në krahun e majtë,i qetë dhe i sigurt, ai krijoi tre ose katër raste të qarta, dha harkime të mrekullueshme dhe ishte, sipas mendimit tim, lojtari më i mirë i ndeshjes. Hutchinson ndoshta dukej pak më pak i përfshirë në ndërtimin e lojës, por, siç ndodh me fatin, pikërisht nga një prej vrapimeve të tij , një goditje me këmbën e majtë nga jashtë zonës, që portieri e prishi dhe më pas u devijua në rrjetë erdhi goli i dytë, duke e çuar rezultatin në 2–0.