Ruben Amorim do të ketë përdorur javët midis Milanello-s, Australisë dhe Indonezisë për të studiuar gjithashtu dinamikat e brendshme të dhomës së zhveshjes: qëndrimi, angazhimi, sjellja, ndikimi në grup dhe niveli i përfshirjes. Ftohja me Tomorin dhe Fofanën nuk do të ishte lidhur vetëm me arsye tekniko-taktike: të dy do të ishin vlerësuar si jo shumë të përqendruar te futbolli dhe potencialisht "të dëmshëm" për grupin. Sa i përket Nkunku , megjithatë, puna në stërvitje do të kishte peshuar më shumë. Amorim kërkon intensitet dhe pjesëmarrje totale dhe do ta kishte gjetur francezin shumë shpesh të munguar dhe të dobët në seanca. 🔴Odogu është një rast tjetër: ai ka nevojë të luajë dhe ende nuk konsiderohet gati për Milanin aktual. Mesazhi i Amorimit është kristal i qartë: Askush nuk është i paprekshëm. Kushdo që nuk tregon përqendrim, intensitet dhe përfshirje nuk i përshtatet projektit të tij. Nuk është vetëm një revolucion taktik. Është një revolucion në kulturën e Milan