Milan mbyll këtë bllok të parë të kampionatit me një fitore ndaj Lecce dhe me ndërgjegjësimin se ka ende shumë pyetje për t'u përgjigjur. Gabimi në Europë kundër Benfica mbetet një njollë, por nata në San Siro la kryesisht një element për t'u menduar, Ruben Amorim duket i gatshëm të vërë në diskutim bindjet e tij taktike për të gjetur versionin më funksional të skuadrës. Dhe pikërisht ky është pika nga ku duhet të nisë. Milan që pritej të shihej ishte ai besnik ndaj 3-4-2-1-it të zakonshëm të trajnerit portugez. Në fushë, nga ana tjetër, u pa një skuadër shumë më afër një 4-2-3-1 kur kishte zotërimin e topit. Një transformim jo vetëm numerik, por edhe konceptual. Gila pati lirinë të interpretojë pozicionin në të djathtë pa mbetur i ngjitur me një detyrë të rreptë, ndërsa Rabiot punoi pranë Modriçit me detyra ekuilibri dhe mbrojtjeje. Përpara, Pulisiç luajti në qendër, me Chukwueze dhe Saelemaekers që lëviznin pas tij dhe Gonçalo Ramos si referencë sulmuese. Nuk është një detaj. Është sinjali i një trajneri që po përpiqet të kuptojë sa sistemi i tij mund të përshtatet me karakteristikat e lojtarëve që ka në dispozicion. Amorim, të paktën për një mbrëmje, hoqi dorë nga besnikëria absolute ndaj skemës së tij për të ndjekur një zgjidhje që mund t'i jepte më shumë rrjedhshmëri manovrës. Dhe diçka, me të vërtetë, u pa. Vetë Amorim, pas ndeshjes, theksoi se skuadra pati një qarkullim më të mirë të topit dhe më shumë rrjedhshmëri, por ripërsëriti nevojën për të qenë më konkret në menaxhimin e lojës. Një koncept që përshkruan mirë momentin e Milanit: idetë po fillojnë të duken, por ende duhet të shndërrohen në një fytyrë të njohur dhe mbi të gjitha të qëndrueshme.