Strategjia e Milanit për lojtarët e rinj, siç e tregon @lucabianchin7, është ndoshta një nga aspektet më interesante të projektit të ri të Amorimit. Jo të rinj për t'i ulur në stol "thjesht për të mbushur numrin." Por alternativa të vërteta. 🎯 Camarda → zëvendës-Ramos 🛡️ Diawara → zgjedhja e pestë në mbrojtjen me tre ⚙️ Comotto → më afër rotacioneve të mesfushës 🧤 Torriani → zëvendës-Maignan Dhe shprehja e Amorimit për Camardanë është kristal e qartë: "Ai duhet të ndihet si një zëvendës-Ramos, jo si zgjedhja e tretë." Kjo ndryshon plotësisht perceptimin e lojtarit të ri. Nëse Ramos nuk është i disponueshëm, është radha e Camardës. Jo sepse "duhet të luajmë me të rinjtë", por sepse klubi i ka ngarkuar atij një përgjegjësi specifike. Tani vjen pjesa e vështirë. Amorim do të duhet të kuptojë kur t'i fusë, kur t'i mbrojë dhe si të menaxhojë presionin. Dhe ai do ta bëjë këtë duke menaxhuar Serinë A + Europa League dhe një skuadër jashtëzakonisht të larmishme. Hierarkitë e tij, megjithatë, tashmë duken se kanë disa pika të përcaktuara: Gila. Rabiot. Ramos. Ndoshta Pavlovic. Dhe pastaj Pulisic, Tomori, Moreira, Chukwueze, Hutchinson, Saelemaekers… Sfida e vërtetë nuk do të jetë gjetja e 11 titullarëve. Do të jetë menaxhimi i një skuadre ku shumë lojtarë mund të jenë titullarë dhe disa të rinj duhet të ndihen vërtet pjesë e projektit. Kjo është sfida e Amorimit. Dhe për futbollin italian, Camarda si zëvendës-Ramos dhe Torriani si zëvendës-Maignan janë një sinjal i jashtëzakonshëm.