Popullit portugez, Ka ardhur dita për të dorëzuar fanellën dhe shiritin e kapitenit të kombëtares, që i përkasin të gjithëve ne. Nuk e kam ndier kurrë se ato më përkisnin vetëm mua, por për 23 vjet kam pasur privilegjin dhe përgjegjësinë t'i mbaj veshur, t'i mbroj dhe t'i marr me vete në stadiumet e gjithë botës. Sot, ka ardhur momenti t'ia kaloj stafetën së ardhmes. Nuk ishte një vendim i lehtë, sepse disa vendime nuk merren vetëm me mendje. Ato merren edhe me zemër. Po i jap fund një udhëtimi që nisi në gusht të vitit 2003 dhe që ma ndryshoi jetën përgjithmonë. Kur kthehem pas dhe mendoj për gjithçka që kam përjetuar me kombëtaren, nuk shoh vetëm ndeshje, gola, rekorde apo trofe. Shoh njerëz. Shoh emigrantë që, për 90 minuta, janë ndier pak më pranë Portugalisë. Shoh miliona portugezë që nuk i kam takuar kurrë personalisht, por që u bënë pjesë e jetës sime. Sepse, në fund të fundit, futbolli është shumë më tepër se një lojë. Futbolli ka të bëjë me njerëzit. Gjatë gjithë karrierës sime me kombëtaren, jam përpjekur gjithmonë të shkoj përtej kufijve të mi. Doja të fitoja, doja të isha më i miri, doja të bëja histori. Kam qenë gjithmonë kërkues ndaj vetes. Gjithmonë kam dashur më shumë. Gjithmonë kam besuar se mund të shkonim më larg dhe kam dhënë gjithçka që kisha për këtë fanellë. Ka pasur pasdite dhe mbrëmje të përsosura. Ka pasur fitore që nuk do t'i harroj kurrë. Ka pasur humbje që ende sot më dhemb t'i kujtoj. Edhe unë kam dështuar. Edhe unë kam vuajtur. Ka pasur momente kur nuk kam mundur t'i jap popullit portugez atë që dëshironte aq shumë. Por nuk jam dorëzuar kurrë. Dhe mbi të gjitha, nuk kam reshtur kurrë së ndieri krenari për përfaqësimin e Portugalisë. Gjatë këtyre viteve, kam mësuar disa gjëra shumë të thjeshta, golat vijnë dhe ikin, trofetë përfundojnë në muze, rekordet thyhen një ditë, por ka diçka që koha nuk mund ta fshijë kurrë. Vendin që zë në zemrat e njerëzve. Nëse ju kam bërë ndonjëherë të lumtur, nëse ndonjë nga golat e mi ju ka bërë të përqafoni dikë, të harroni një shqetësim apo të ndiheni krenarë për vendin tonë, atëherë gjithçka ia ka vlejtur. Sepse të jesh portugez do të thotë edhe kjo. Ne vuajmë së bashku. Ngrihemi përsëri së bashku. Besojmë sërish. Portugalia do të ketë gjithmonë nevojë për të rinj që ëndërrojnë, për lojtarë që nuk dorëzohen kurrë dhe për breza të rinj që besojnë se është e mundur të arrijnë vende ku askush nuk ka arritur më parë. Sepse një vend që vazhdon të krijojë heronj të rinj është një vend që nuk resht kurrë së besuari te vetja. Dua t'u lë një mesazh të veçantë shokëve të mi të kombëtares. Faleminderit për çdo vrapim, çdo përqafim, çdo debat, çdo moment heshtjeje përpara se të zbrisnim në fushë, çdo fitore që festuam së bashku dhe çdo humbje që na bëri më të fortë. Pata privilegjin të isha kapiteni juaj, por asnjë kapiten nuk ecën i vetëm dhe ju jeni të gjithë pjesë e historisë sime. Të gjithë trajnerëve, drejtuesve, mjekëve, fizioterapistëve, përgjegjësve të pajisjeve, anëtarëve të stafit dhe shumë njerëzve që kanë punuar me mua gjatë këtyre viteve, ju falënderoj. Shumë prej jush nuk u shfaqën kurrë në fotografi, por pa ju, asnjëra prej atyre fotografive nuk do të kishte qenë e mundur. Familjes sime, faleminderit që e ndatë këtë ëndërr me mua. Faleminderit që i kuptuat mungesat, sakrificat dhe momentet kur kombëtarja duhej të zinte një hapësirë që ju përkiste edhe juve. Nëse kam arritur deri këtu, kjo ndodhi sepse kemi ecur gjithmonë dorë për dore. Dhe popullit portugez, çdo portugezi kudo në botë, dua t'i them edhe një gjë të fundit. Ka një pamje që do ta mbaj gjithmonë me vete. Një moment kur fillon himni kombëtar. Shikoj përreth. Shoh shokët e mi të skuadrës. Shoh tribunat. Shoh fëmijë, nëna, baballarë dhe gjyshër. Shoh portugezë që kanë udhëtuar nga vende shumë të largëta vetëm për të qenë aty. Dhe gjatë atyre momenteve, ne pushojmë së qeni të ndryshëm. Nuk ka klube. Nuk ka ngjyra. Nuk ka klasa shoqërore. Nuk ka profesione. Nuk ka opinione. Ekziston vetëm një pasion: Portugalia. Kjo është ndjenja që do të mbaj me vete për pjesën tjetër të jetës sime. Sot, udhëtimi im në fushë me kombëtaren merr fund. Largohem me kokën lart, krenar për rrugëtimin që kam bërë dhe duke e ditur se kam dhënë gjithçka që kisha për Portugalinë. Por nuk do të resht kurrë së qeni njëri prej jush. Do të vazhdoj të vuaj, të përjetoj emocionet dhe të festoj çdo fitore të Portugalisë, ashtu siç kam bërë gjithmonë. E kalova jetën duke punuar për t'u bërë lojtari më i mirë në botë. Sot, e kuptoj se fitorja ime më e madhe ishte të fitoja nderin për të përfaqësuar vendin më të mirë në botë. Faleminderit për këto 23 vite. Faleminderit që besuat tek unë. Faleminderit që më lejuat të jetoj një ëndërr që nisi kur isha vetëm një djalë i vogël në Madeira, duke vrapuar pas një topi. Fanella me numrin 7 mbetet, por krenaria që e kam mbajtur veshur do të jetë përgjithmonë e imja. Portugalia do të jetë gjithmonë pjesë e imja. Përgjithmonë. Cristiano Ronaldo.