Në sezonin para [2014/15], fituam shtatë nga nëntë ndeshjet tona të fundit. Momenti vazhdoi edhe në sezonin tjetër. Besimi ishte aty. Ishte Krishtlindja, shkuam në transfertë në Swansea dhe i mposhtëm 3-0. Dhe pastaj shkuam në Kopenhagë për festën tonë të Krishtlindjeve të veshur si superheronj. Unë isha 'Mr Incredible'. Dhe ishim në avion duke pirë disa birra dhe thamë, 'Kjo [fitimi i Premier League] po ndodh! Pastaj mposhtëm Manchester Cityn në transfertë në shkurt, dhe bota hapi sytë dhe mendoi se kjo mund të ndodhte. Suksesi ynë u ndërtua në atë sezonin e mëparshëm. Ne ishim një klub më i vogël, por kishim karaktere vërtet, vërtet të forta në dhomen e zhveshjes dhe një përzierje të mirë përvoje dhe rinie. Ne e dinim se kush ishim. Dhe kishim një bashkim që nuk kishte rival. Bënim shaka dhe i quanim veten ekipin më të mirë të pub në botë. Nuk e merrnim veten shumë seriozisht. Ishte shumë më tepër një grup miqsh që luanin futboll dhe kalonin një kohë të mirë. Çdo lojtar kishte një qëllim dhe një histori refuzimi. Ne e quanim veten një tufë të refuzuarish. Secili prej nesh kishte diçka për të provuar, dhe kjo krijoi një histori të jashtëzakonshme. Nuk kalon asnjë ditë në botë pa dikë që të mos e përmendë atë. Edhe kur po mbush makinën me benzinë, kasieri e përmend. Dhe gjëja për [pronarin e ndjerë] Kung Vichai është se, kur je miliarder, nuk je mësuar të dëgjosh 'jo'. Megjithatë, ajo që mendoja për të ishte se ai ishte njeriu që i shtrëngonte dorën të gjithëve. Ai paguante udhëtimet e tifozëve. U jepte dhurata. U jepte gjithçka të gjithëve. Dhe më e rëndësishmja, ai u jepte kohën e tij. Dhe nëse shefi e bën këtë, nuk ka justifikim që askush tjetër të mos e bëjë.